Marian Kortekaas

Gedichten 

 

Gedichten en Haiku's Marian Kortekaas


Afbeelding

gedicht van de week 

 

Als de zon mijn vader was.

Ik wou dat de zon mijn vader was,
Dan nam ik hem altijd mee in mijn tas,
zodat hij mij warmte kan geven,
als ik het zonnetje nodig heb in mijn leven. 
Waardoor ik mooie creaties kan maken
omdat hij het kind in mij blijft bewaken.

Als mijn moeder mijn maan was.

Ik wou dat de maan mijn moeder was,
die emotie in mijn ogen las.
Met haar inzichten en kracht, 
mij beschermt voor de duistere nacht.
Door de juiste richting en koers aan te geven
op het te bewandelende pad van mijn leven.

Marian Kortekaas

De waterlelie  

ik wens meer dan ooit
wanneer ik over het water staar
kijkend in de diepte
mijn waterman te vinden
 

tussen witte waterlelies
vis jouw beeltenis zo stil
zonlicht kaatst
herinneringen terug
 

jouw gezicht
tussen water en lucht
een weerspiegeling
die uitplooit in ’t licht

die avond ontsloot
jouw gouden hart

 

Marian Kortekaas

  

De waterlelie

Ik heb de witte waterlelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in ’t licht.

Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer…
  

                                          Frederik van Eeden

 

Gedicht Marian Kortekaas

 

Ritme

 

als mijn voetstappen

weerklinken

met precies dezelfde klanken

in de ritme als de jouwe

 

volg ik vol vertrouwen de weg

uitgestippeld

in beider belang

waarin beloftes besloten liggen

 

wegen die we samen bewandelen

sporen uit het verleden

achter ons laten

door de regen weggewist

 

als mijn hart

in precies hetzelfde

ritme klinkt

als de jouwe

 

zoekend raken onze handen

steunend  elkaar

verbind onze wegen

naar …

Gedicht Haiku Marian Kortekaas

 

De laatste stappen naar afscheid

 

de laatste stappen

de lente achter me gelaten

de laatste begroeting

van de zomer

met jouw laatste kussen

omhels ik jou

in de laatste herfstdagen

 

geen sterveling te bekennen

mijn laatste levensvragen trekken

als eenzame eenling

aan mij voorbij

deze laatste stappen

overweldigen mij

door een zee van verdriet

toekomstbeelden weggewist

de laatste stappen

van vertrek

zullen op mijn ziel

sporen van klanken nog klinken

als een pijnlijk afscheidslied

 

de laatste stappen

loslaten

wat jou en mij bindt

verbonden zal ontbonden worden

de laatste stappen

zullen de winter niet halen

 

de laatste stap van afscheid

is waar alles mee begint

 

Gedicht Haiku Marian Kortekaas

 

De knoestige oude wilg

 

onze knoestige oude wilg

stond gewillig 

in wind en regen

hij kon er fysiek wel tegen

 

op een dag werd hij onwillig

zijn haardos zat grillig

men had besloten

hem te laten verpoten

 

dat had heel wat voeten in de aarde

zijn mening liet niemand onverschillig

dus zijn besluit werd ingewilligd 

onze oude wilg is er een met waarde

 

Elk jaar laat hij zich nu snoeien

En zien we hem weer opbloeien

 

Gedicht Haiku Marian Kortekaas

 

Leg je handje in mijn hand

Ik breng je naar het bloemenland

Het land waar de brandende liefde bloeit

En de klaver groeit

Daar is liefde en geluk in overvloed

Bloemen boven je hoofd en bij  je voet

Met bloemen bekranst met bloemen beladen

Zullen we door de bloemenzee waden

Langzaam aan…..dat onze hakken

Niet de stelen zullen knakken!

 

Gedicht Haiku Marian Kortekaas

 

Vallende bladeren

vlokken sneeuw

geven aan de kou

een warm gevoel

 

Gedicht Haiku Marian Kortekaas

 

 

Wandelend in mijn tuin

eenheid van rust en kleuren

een prachtig schouwspel

in een ander dimensie van licht

waar kleuren van bloemen en bomen

samen vloeien als een gedicht

 

Wandelend in mijn tuin

proberen bloemen mijn neus te verleiden

door hun geuren te verspreiden

moet ik bekennen…..

bij mij valt genot te bespeuren

Wandelend in mijn tuin ben ik te benijden

 

Gedicht  Marian Kortekaas

 

                             Met één penseelstreek

 

één penseelstreek,

op de juiste plek

komt een schilderij tot leven

en mij een bijzonder gevoel geven

alsof ik het voor het eerst bekijk

 

jij betekent voor mij

die ene penseelstreek

die, toen jij naar mij keek

aan mijn leven

meer kleur heeft gegeven

 

Gedicht  Marian Kortekaas


 

Kat in het bakkie voor de boer

 

De boerin schenkt de melk in

de kat snort met veel zin

hij drinkt met veel hartstocht

tot zijn snor doordrenkt is van vocht

kijkt  dan tevreden en voldaan

haar liefdevol aan

 

de kat gluurt

vol achterdocht naar haar

en werpt een blik vanuit zijn mand

wat ziet hij daar

vanuit zijn ooghoek…. een koek

eet hij uit haar hand

en miauwt ach zolang het duurt

 

wel voldaan

laat de boer uit tevredenheid

geheid

alles in een boertje overgaan

terwijl de kat verder snort in zijn bakkie

denkt  zij: die lieve schatten van mij

 

 

Gedicht  Marian Kortekaas

 


Roodbonte koeien

 

Roodbonte koeien

Zo rood als mijn haar

Kleuren waar we mee opgroeien

Hebben wij dat gemeen met elkaar?

 

Roodbonte koeien

Jullie blijven mij boeien

Die nieuwsgierigheid naar ……

Hebben wij die gemeen met elkaar?

 

Roodbonte koeien

Terwijl jullie loeien

Laat ik me volledig gaan

Hebben wij dat gemeen met elkaar?

 

Roodbonte koeien

Als ik met kleuren op het palet zit te stoeien

Staren jullie mij aan

Hebben wij dat gemeen met elkaar?

 

Roodbonte koeien

De verf laat ik op het papier vervloeien

Terwijl ik daar naar staar.

Hebben wij dat gemeen met elkaar?

 

Gedicht Marian Kortekaas